• naktrade.com

ความล้มเหลว คือ เพื่อนของเรา



กว่าเราจะเดินได้ ต้องล้มลุกคลุกคลานมานับครั้งไม่ถ้วน จนวันหนึ่งเราก็เดินได้อย่างมั่นคง กว่าเราจะหัดพูดสื่อสารภาษาคนรู้เรื่อง เราพูดผิดๆถูกๆมานับครั้งไม่ถ้วน เพื่อสื่อสารกับพ่อแม่ได้รู้เรื่อง กว่าเราจะปั่นจักรยานไปเที่ยวกับเพื่อนๆได้ จำได้ไหมว่า จักรยานล้มไปกี่ครั้ง แผลที่หัวเข่าและข้อศอกนั่นมาจากไหน กว่าเราจะว่ายน้ำเป็น เรากินน้ำไปกี่อึก จมน้ำไปกี่ครั้ง จำได้ไหม

เราไม่ได้เกิดมาพร้อมกับความสมบูรณ์แบบ

เราไม่ได้เกิดมาแล้วเดินเองได้เลย

เราไม่ได้เกิดมาแล้วพูดเป็นเลย

เราเกิดมาแล้วค่อยเติบโต เรียนรู้ พัฒนาตัวเอง พร้อมๆกับความล้มเหลว ความผิดพลาดต่างๆ


ก่อนจะพูดจะเดินได้ มนุษย์เราทุกคนล้วนล้มเหลวมาก่อนแล้วนับครั้งไม่ถ้วน


แล้วทำไมตอนนี้

เราจึงกลัวกันเหลือเกินกับความล้มเหลว

กลัวสังคมชี้หน้าว่า “ไอ้มนุษย์ล้มเหลว”

กลัวเพื่อนว่า “ไอ้เพื่อนล้มเหลว”

กลัวคนรอบข้างดูถูกเหยียดหยาม


ใช่หรือไม่ว่า หลายๆคนไม่กล้าลงมือทำอะไร ก็เพราะกลัวคนบางคนคอยจะซ้ำเติมนี่แหละ

ถ้าเราอยากทำอาหารเป็น แค่ท่องสูตรการทำอาหาร แล้วอาหารจะมาอยู่ตรงหน้าพร้อมรับประทานได้เลยงั้นเหรอ อยากเล่นเปียโนเป็น แค่การอ่านโน้ตดนตรีได้ คิดว่าจะเล่นเป็นเพลงได้เลยงั้นเหรอ

อยากเล่นกีต้าร์เป็น แค่รู้ว่าจับคอร์ดยังไง คิดว่าจะเล่นมันเป็นเพลงได้ไหม อยากมีพอร์ตหุ้น แค่อ่านหนังสือหาความรู้อย่างเดียว พอร์ตหุ้นก็จะโผล่ขึ้นมาเองงั้นเหรอ คนเราเรียนรู้จากความล้มเหลวมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยแล้ว พอโตขึ้นเราถูกสวมครอบด้วยอัตตา ตัวตน ตัวกูของกู อะไรต่อมิอะไร จนกลัวความล้มเหลวไปเองซะอย่างนั้น ลืมไปแล้วเหรอว่าทักษะที่ติดตัวเรามาตั้งแต่เกิด คือ การเรียนรู้ที่เกิดจากการลงมือทำ มิใช่แค่การมีความรู้แค่อย่างเดียว


การเรียนรู้ที่ดีที่สุด คือ การเรียนรู้จากการลงมือทำนี้แหละ

แน่นอนความล้มเหลวย่อมเป็นส่วนหนึ่งอย่างเลี่ยงมิได้อยู่แล้ว เมื่อเลี่ยงมิได้แล้วทำไมต้องกลัว ความจริงไม่มีเหตุผลอะไรต้องกลัวเลย อย่าลืมว่าความล้มเหลวเป็นเพื่อนกับเรามาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้มันก็ยังเป็นเพื่อนกับเราอยู่นั้นแหละ เรามองไม่เห็นเพราะกำแพงแห่งความกลัวของเราเองล้วนๆ ลองทลายกำแพงนั้นดู เราเคยได้ยินประโยคอมตะมานับครั้งไม่ถ้วนที่ว่า


ความล้มเหลว คือ ส่วนหนึ่งของความสำเร็จ

ไม่มีความสำเร็จไหนไม่ผ่านความล้มเหลวมาก่อน ทุกความสำเร็จล้วนผ่านความล้มเหลวมาก่อนทั้งนั้น ความจริงแล้ว ความล้มเหลวกับความสำเร็จก็คือสิ่งเดียวกัน


ผู้ชนะสงคราม คือ วีระบุรุษ

ผู้แพ้ ไม่ได้ถูกจารึกไว้

เราแพ้ เขาก็ตั้งชื่อให้ว่า ความล้มเหลว เราชนะ เขาก็ตั้งชื่อให้ว่า ความสำเร็จ เราอยากแพ้ หรือ ชนะล่ะ


เราเลือกได้มิใช่รึ

73 views0 comments