• naktrade.com

พลังของการทำอย่างต่อเนื่อง


มีคนหลายคนเคยถามผมว่า "เขาอยากเป็นนักเขียนต้องทำอย่างไร?" ผมตอบไปแบบไม่ต้องคิดอะไรให้ซับซ้อนเสียเวลาว่า "ก็เขียนซิครับ!!"

อยากเป็นอะไรก็ทำสิ่งนั้นด้วยใจในทุกวันๆ วันละนิด วันละหน่อย ถ้าเราทำมันด้วยวินัย ทำต่อเนื่องไปเรื่อยๆ เราจะได้เป็นสิ่งนั้นอย่างแน่นอน

ไม่จำเป็นต้องกดดันตัวเองโดยยึดหลักการของ 10,000 ชั่วโมงก็ได้ ถ้าคุณฝึกฝนมันวันละ 20 นาที ทำต่อเนื่องทุกวันโดยไม่หยุด คุณก็สามารถก้าวหน้านำหลายๆคน ที่ทำหรือฝึกฝนไม่ต่อเนื่อง หยุด ขี้เกียจ กลางทาง


แค่ฝึกฝนวันละ 20 นาที เราจะไม่กดดันตัวเองเลย และที่สำคัญ เราจะสนุกกับสิ่งที่เราฝึกทำ


ความต่อเนื่องนี่แหละ คือ สุดยอดเคล็ดวิชา

ผมสูง 155 ซม. หนัก 66 กว่าๆ ถือว่าอ้วนเลยทีเดียวเมื่อเทียบกับส่วนสูงอันน้อยนิด ผมจึงตั้งใจว่าจะต้องลดน้ำหนักให้เหลือ 50 ให้ได้ โดยไม่ต้องกดดันตัวเอง ไม่มีกำหนดเวลา ผมจึงเริ่มออกกำลังกายโดยการวิ่งวันละ 20 นาที วิ่งทุกวันๆ ต่อเนื่องไปเรื่อยๆ จนน้ำหนักลงมาเหลือ 50 ต้นๆ จนได้ แถมมาด้วยสุขภาพที่ดี ทุกวันนี้ผมก็ยังคงวิ่ง

และลงแข่งฮาฟมาราธอนทุกเดือน เดือนละครั้ง ก้าวต่อไปของผม คือ การลงแข่งมาราธอนครั้งแรกในชีวิตให้ได้


ถ้าตัดสินกันที่ความเร็วผมอาจล้มเหลว แต่ถ้าตัดสินที่เป้าหมาย ผมถือว่า ผมประสบความสำเร็จ

ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 8-9 ปีก่อน ผมเริ่มเล่นทวิตเตอร์ แล้วได้ติดตามทวิตของ พี่โหน่ง อะเดย์ (@wongthanong) มีอยู่ช่วงหนึ่งพี่โหน่งเปิดโอกาสให้แฟนคลับถาม-ตอบได้ ผมไล่อ่านที่พี่โหน่งตอบคำถามกับแฟนคลับ บางคำตอบทำให้ผมมีกำลังใจ บางคำตอบทำให้ผมขนลุก บางคำตอบทำให้ผมมีแรงบันดาลใจ


ณ เวลานั้นผมไม่ชอบอ่านหนังสือ อ่านทีไรก็เป็นหลับทุกที และ ณ ห้วงขณะนั้นเอง คือ จุดเริ่มต้นของความฝันอยากเป็นนักเขียน

ผมหาซื้อหนังสือและอ่านทุกวัน ทำแบบเดียวกับพี่โหน่ง พี่โหน่งอ่านหนังสือทุกวัน ผมอ่านวันละนิดๆทุกๆวัน วันละอย่างน้อย 20-30 นาที แล้วความฝันของนักอ่านก็เข้าสิง นั่นคือ อยากมีหนังสือเป็นของตัวเองสักเล่ม


ผมจึงเริ่มหัดเขียน เขียนมันทุกวัน วันละนิดวันละหน่อย ต่อเนื่องทุกวัน และ 5 ปีหลังจากนั้น ความฝันของผมก็เป็นจริง ผมมีหนังสือเป็นของตัวเอง ได้นั่งแจกลายเซ็นต์ ในแบบที่นักเขียนเขาทำกัน เป็นอะไรที่นึกถึงทีไรก็มีความสุขทุกครั้ง ทุกวันนี้ผมก็ยังคงอ่านและเขียนหนังสือทุกวัน วันละ 20 - 30 นาที


ผมไม่เร่งรีบในการเดิน ผมเดินช้าๆ แต่ผมเดินไม่หยุด

อย่าดูถูกการฝึกฝนหรือทำอะไรวันละนิดวันละหน่อยในทุกๆวัน ถึงคุณจะไม่ได้ขึ้นชื่อว่า "ผู้เชี่ยวชาญ" แต่อย่างน้อยคุณก็ได้ชื่อว่า "พัฒนาและเก่งกว่าตัวคุณเองในวันวาน" ไม่ต้องไปแข่งกับใครให้กดดันตัวเองหรอก แข่งกับตัวเองนี่แหละ แข่งไปเรื่อยๆ อย่าหยุด ถึงจะเป็นเต่า แต่เต่าก็สามารถวิ่งชนะกระต่ายได้น่ะ

63 views0 comments